ჩემი და თათიას შაბათობა

ჩემთვის შაბათი უსაქმურობის დღე არასდროს ყოფილა, არადა, როგორ მომწონს მისი ეს ფუნქცია ბევრი ადამიანის ცხოვრებაში.
პარასკევი საღამო ხომ შესანიშნავია, მაგრამ  თუ ზედმეტად ზარმაცი ხარ და "დღემეხვალიე", შაბათი მართლაც ბრწყინვალე დღეა იმისთვის, რომ გაერთო.

მიუხედავად ჩემი სალექციო გრაფიკისა, მაინც ვახერხებდით ხოლმე მე და ჩემი გოგო ჩვენთვის შაბათობის მოწყობას (ადრეც მითქვამს ეს თქვენთვის) და ქვეყნის ჭორების ერთ ოთახში თავმოყრას, განხილვას და დასკვნების გამოტანასაც - ვის რა ბედი ეწია ან რა ბედი უნდა ეწიოს :დ

აღმოჩნდა ისე, რომ ბოლო კვირების განმავლობაში ტრადიცია ჩიხში შეგვივიდა, თუმცა სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროსო, - უთქვამთ...

დღეს სწორედ ასეთი დღე მაქვს.  პირველი საათი ხდებოდა, მობილურზე ფეისბუქის კედელზე დაწერილი მესიჯი რომ მომივიდა, მოხარული ვიქნები, თუ ტელეფონს მიაქცევ ყურადღებასო...  მერამდენე სიზმარს ვხედავდი, ღმერთმა უწყის... ჩავყევი მოსულ მესიჯებს და მოწერილი ჰქონია, სად ხარო... მოკლედ, მოხდა ისე, რომ დღეს მე და ჩემი თათულიკო, როგორც მამაჩემი იტყოდა, "ნისკარტებს მოვიცვეთთ" თქვენზე ჭორაობით ;)

რა ჯობია ნოემბრის თბილ, მზიან და ოდნავ სიცივეშეპარულ დღეს საყვარელ ადამიანთან ერთად ჯდომას და მილიონ რამეზე სიცილს <3

ყველაფერი ნაუცბათევად

   ოთხშაბათი საღამოა, მშვიდი, ნაწვიმი და გრილი საღამო, რაც იშვიათია ხოლმე ამ ბოლო დროს... ნანაკო წინ მიზის და რაღაც ფილმს უყურებს, მამა ინტერნეტშია, სავარაუდოდ. დედა ქეთოს ელაპარაკება ტელეფონზე... ვიღაც მოსწავლეზე მსჯელობენ.

   სტრესული ცხოვრება მაქვს ბოლო პერიოდში, ძალიან დაძაბული და სტრესული, რასაც, უმეტესწილად, სწავლა განაპირობებს... ეს ფანჯარაც სრულიად მოულოდნელად მაქვს გახსნილი. წამით რომ გაგიელვებს თავში, მოდი, დავწერ და სპეციალურად არ უკვირდები, რას ამბობ, რომ აღარ გადაიფიქრო... 

   აქტიური სტუდენტური ცხოვრებით ვცხობრობ: კორპუსიდან კორპუსში სირბილი ჭავჭავაძეზე, ნაუცბათევი ჭამა, ბიბლიოთეკაში გატარებული საათები, ქსეროქსებით გატენილი ჩანთა და ბევრი ჩაი, ბეეეევრი! (თუმცა გამოცდების პერიოდი ახლოვდება და ჩაი ყავით იცვლება ხოლმე, როგორც წესი... ალბათ, ტრადიციას მივყვები წელსაც).
პირველ კურსს ვხურავ, სავარაუდოდ, წარმატებით, თუმცა I სემესტრი გაცილებით სასიამოვნო იყო ყველანაირად, ქულების მხრივაც და ლექტორების მხრივაც... არის რამდენიმე მათგანი, რომლებსაც ვერ "დავუმუღამე", მიუხედავად იმისა, რომ ნახევარი წელია შევყურებ...

   ამ ბოლო დროს გამუდმებით ვწუწუნებ იმაზე, რომ ქართველებს მეილის გამოყენების კულტურა ჯერ ვერ ჩამოუყალიბდათ... მინდა, რომ გარკვეული წვლილი შევიტანო, თუმცა, ამ შემთხვევაში, ერთი მე რას გავხდები?!  შეიძლება, პოსტი მივუძღვნა ამ საკითხს მცირე მასტერკლასით, რომელიც გარკვეულ კითხვებზე უპასუხებს დაინტერესებულ საზოგადოებას! ამას აუცილებლად გავაკეთებ! პირადად მე, ჩვევად მექცა დილა-საღამოს შემოწმება, მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვანს წინასწარ არაფერს ველი ხოლმე.  თან, როცა დღეს იძლევა ტექნოლოგიები საშუალებას, გქონდეს ვიზუალურად კარგად გაფორმებული მეილი, რატომ არ უნდა გსიამოვნებდეს იქ შეხედვა? ... თუმცა, ამ თემას დავუბრუნდები, ვიმედოვნებ - მალე!

   ეს საკითხი მას შემდეგ გახდა გაცილებით საყურადღებო ჩემთვის, რაც რამდენიმე დღის წინ ტრენინგს დავესწარი, პროექტის დაგეგმვასა და ადმინისტრირებას უნდა დავუფლებოდით. იქ კი გამოითქვა აზრი, რომ მეილი დღეს ცუდად მუშაობს იმისათვის, რომ პარტნიორს, რომელიც არის ამავე დროს შენი მეგობარი, შეატყობინო მნიშვნელოვანი ინფორმაცია ელ.ფოსტის საშუალებით და უკეთესი იქნება, ეს გააკეთო მობილურის მეშვეობით. არ მიმაჩნია ეს მართებულად, რატომღაც :/ 

    მოკლედ, სხვა ყველაფერი ნორმალურადაა ჩემკენ, თუ ამას ნორმალური ჰქვია... სიზმარშიც რეფერატები და პრეზენტაციები, სლაიდ-შოუები მელანდება! ისე, კვირაში ორჯერ ერთი საყვარელი გოგო დადის ჩემთან, ქართულის მეცადინეობაში ვეხმარები. ამ სფეროში გამოცდილება არ მქონია, თუმცა მსიამოვნებს ხოლმე, როცა იმ თემაზე ვლაპარაკობ, რომელიც ყველაზე ძვირფასი და მნიშვნელოვანია ჩემთვის...  მომავალ წელს უფრო გააზრებულად მივუდგები ამ ყველაფერს, თანაც მე-11-ში გადადის და პასუხისმგებლობა იზრდება ჩემთვისაც... ახლა უფრო ზოგადად ვმუშაობთ და საფუძველს ვქმნით იმისთვის, რომ ეროვნული გამოცდები რა სახისაც უნდა იყოს, მაინც გავუმკლავდეთ... თუმცა, სიმართლე გითხრათ, ვერაფერი გავუგე ამ განათლების სამინისტროს! :|

   ესეც ასე... 12 ხდება უკვე, 2 ღამის უძილო თავს ვაძლევ უფლებას, ჩავეხუტო ბალიშს... როგორ შევეჩვიე ზოოპარკს, "ნავი" როგორ გახდა ჩემი ნარკოტიკი და რა სასტიკი ზაფხული მელის წელს, ამაზე მერე მოგიყვებით... : )

     ტკბილი სიზმრები, გაიზ! <3 

ბოლოს დროს მომხდარი ამბები

    ყველაფერი თითქოს უკუღმა ტრიალებს და მეც უჩვეულო ემოციებს ვემსხვერპლები ეს ბოლო კვირებია... სიზმარში მუდმივად გავრბივარ, ოღონდ სად ან ვისგან, ჯერ ვერ დავადგინე... ვუსმენ Adele-ს ხშირად და ფიქრებით მივდივარ ძალიან შორს...

    უნივერსიტეტის პირველი სემესტრიც მიმეწურა. გამოცდები არც აქამდე მაკლდა, მაგრამ დიდი ციებ-ცხელება მაქვს ახლა... მაღლივის ხშირი სტუმარი გავხდი და სულაც არ მსიამოვნებს, უგემური გარემოა, ცუდ ხასიათზე მაყენებს, განწყობაში მიფურთხებს...

   იქაურ კონტროლიორებს "ჩავუძმაკაცდი". იმდღეს რომ ვიყავი, გამოცდა მქონდა დილით... ბილეთი რომ დავანახე, სტუდენტურიც მომთხოვა. სტუდენტი რომ არ ვიყო, ამ დილა უთენია მაღლივში რა მომიყვანდა, მოხალისეს ვგავარ-მეთქი? თავისივე ალოგიკურობაზე ჩაფიქრდა, შევატყე, მაგრამ მაინც დაათვალიერა ყურადღებით ჩემი წიგნებიანი სტუდენტური ბარათი... გაოცებას ვარ, რანაირ ხალხს არ შეხვდები ამ დედამიწაზე!

                  

   ჩაის ყუთი საყვედურით სავსე მზერას მომაპყრობს ხოლმე, თაროდან მის ნაცვლად ყავას რომ ვიღებ ამ ბოლო დროს... შევეჩვიე... მაგრამ ერთადერთი რამ არის, რისი გადაჩვევის დროსაც ძალისხმევა არ მჭირდება. 

    ვჭამ უუუამრავ კივს და არ მბეზრდება, სადაცაა მეც გავმწვანდები სულ... 

     როგორ მინდა, ისევ ისე იყოს ყველაფერი ჩემთან, როგორც ამ სემესტრში... ბავშვებთან ერთად, ჩემს ბავშვებთან ერთად ვიყო... ლექციების მერე რომ ჩავისეირნებდით ხოლმე ჩვენს მყუდრო "კვარიათში" და ჩვეულ მენიუს რომ ვუკვეთავდით... fრი, დიდი ლობიანი და ქათმის სალათი... მერე ხურდა-ხურდა რომ ვითვლიდით ფულს, ვის რამდენი უნდა გადაგვეხადა. 

   მაღლივიდან ანისთან წავედით მე და თამო იმდღეს ცოტა ხნით, ჭორაობაც მოვასწარით, "ქეიფიც", მომავალიც განვიხილეთ, ჩვენი ოცნებები დავლოცეთ, ვიცინეთ და წამოვჩანჩალდით მერე. 

    8 თებერვალს მაქვს შემდეგი გამოცდა, მაგრამ ვხვდები, რომ 2-2 დღეში ვეღარაფერს მოვაწრებ და უკვე დავიწყე რაღაც-რაღაცების ამოკონსპექტება. 31-ში ლიტერატურის ინსტიტუტში გამოცდამდელი კონსულტაცია გვაქვს და წამოვიღებ ამ რვეულს, დარწმუნებული ვარ, გამოგადგებათ და გადააქსეროქსეთ, ჩემებო! 

   წავედი ახლა მე, სანამ ჩემი კაკაო გამთბარა (ცივი მიყვარს).
 
   პ.ს. ამ ბოლო დროს რაღაც კატასტროფულად მომინდა ასეთი ოთახი!

შავ-თეთრი სიზმარი

დიდი ხანია, ასეთი მკვეთრი და უცნაური სიზმარი არ მინახავს... :/ თან ჩემი სიზმრები იშვიათად მთავრდება ხოლმე კარგად, ეს ამითაც იყო გამორჩეული...
თითქოს ფილმს ვუყურებდი 3D ხარისხში...

მეორე მსოფლიო ომის ელემეტებით გაჯერებული სიზმარი იყო, ძველი იარაღები ჰქონდათ, შავ ტანისამოსში ჩაცმული კაცები დარბოდნენ აქეთ-იქით...
მერე ჩვენ დაგვინახეს, რამდენიმე ადამიანი, ვინც ჩემთან ერთად იყო...
ოჯახის წევრები აშკარად არ იყვნენ..
დროზე, დროზეო - ყვიროდნენ...
რკინის ჟანგიანი კიბეები იყო იქვე, იქითკენ გვანიშნეს, ყველანი ჩადითო...
ჩავდიოდით და არ სრულდებოდა...
არადა, ზევიდან რა პატარა კიბე ჩანდაო, - ვფიქრობდით...
ცალ-ცალკე ოთახებში გაგვამწესეს...
ირგვლივ ისეთი ჭუჭყიანი იყო ყველაფერი...
მერე კედლის უკნიდან რაღაცის ღრენა გავიგე და ცნობისმოყვარეობამ წამძლია,  შევიხედე და ისეთი საზიზღარი ძაღლი იწვა...
პირში რკინის ჯაჭვი ედო, რათ უნდოდა, ვერ მივხვდი...
ყველაზე სასაცილო ის იყო, რომ უკნიდან პატარა ლეკვები გამოცვივდნენ, ზუსტად ისევე ეწყოთ პირში ჯაჭვები, როგორც დედამისს თუ მამამისს... ვერ გავარჩიე სქესი..
გავუღიმე და ადამიანივით დავუწყე ლაპარაკი ამ დიდ ძაღლს...
გაუკვირდა..
ალბათ, ასე არ ექცეოდნენ ხოლმე...
ჩუმად იყავი, არ იყეფო, გვიპოვიან - მეთქი.
მართლა გაჩუმდა. ვგრძნობდი, რომ ჩემს მხარეზე გადმომყავდა...
მერე სადღაც შევძვერი და რომ მოვბრუნდი, იმ ადგილას აღარ ვიყავი, სადაც ორი წამის წინ...

დიდი ტომრები ეწყო იქვე, იმის უკან დავიმალე...
საიდან უნდა გამეღწია, ვერ ვხვდებოდი...
ვიღაცის ფაჩუნი მომესმა მერე, კედელთან მივედი და თვალების ზომის ორი ჭუჭრუტანა დავინახე...
რომ გავიხედე, ზუსტად ისეთივე ჭუჭრუტანა იყო მოპირდაპირე კედელზე და იქიდანაც ვიღაც იყურებოდა...
მომეჩვენა, რომ ისიც მე ვიყავი...
მერე გაქრა და ორი წუთის მერე ისევ გამოჩნდა, თვალის ფორმას რომ დავაკვირდი, მივხვდი, რასაც მანიშნებდა...
სიწყნარეაო... მალე ყველაფერი დამთავრდებაო...
არ მჯეროდა...
ზურგით მივეყუდე ისევ იმ ტომრებს და თვალები დავხუჭე...
ვერ ვხვდებოდი, იქ რა მინდოდა ან ჩემს თავს რატომ ხდებოდა ეს ყველაფერი...
რამდენიმე საათი გაუნძრევლად ვიჯექი და მივხვდი, რომ მთლად დავბუჟდი...

უცებ რაღაც ტკაცანი მომესმა, მერე უფრო ძლიერად, მერე ფიცრების გადატეხვის ხმა გავიგე...
ვიღაცამ ფეხით შემოანგრია, მომაძახა - "მორჩაო" და გაიქცა...
ცოტა ხანი ისევ ისე ვიჯექი, მერე წამოვდექი და ფრთხილად გავიხედე...
იმ ფიცრების უკან ყველაფერი მიელაგებინათ...
კათარზისს ჰგავდა იქაურობა, ყველას თავისი თეფში ედგა მაგიდაზე და მე მიყურებდნენ...
ჩემი მეგობარი ხატიას ღიმილი ვიცანი და მეც გავუღიმე...
ისევ იქ იჯექიო? - გაკვირვებულმა მკითხა...
ვერ მივხვდი, რა უნდა მეპასუხა...

მერე რა მოხდა, უკვე აღარ მახსოვს... :/